Holy Island

Holy Island, ook Lindisfarne genoemd, ligt voor de kust van Northumberland en is twee keer per dag onbereikbaar. De causeway die het eiland met het vasteland verbindt loopt bij vloed onder water. Dat is geen bijzaak maar het bepalende feit van een bezoek: hoe laat je gaat en hoe laat je weg moet, staat vast en is niet te onderhandelen.

Het eiland ligt 15 kilometer ten zuiden van Berwick-upon-Tweed en ongeveer 35 kilometer ten noorden van Alnwick. Je rijdt er via de A1 en de afslag bij Beal.

De oversteektijden

Northumberland County Council publiceert de veilige oversteektijden per dag, tot in 2029 vooruit, en ze hangen ook op borden bij de ingang van de causeway. Kijk ze op voordat je vertrekt en noteer allebei de tijden: wanneer je erop mag, en wanneer je eraf moet zijn.

De raad zet er twee waarschuwingen bij. Behandel de tijden met voorzichtigheid, want wind kan ze verschuiven, en tel er daarom altijd dertig minuten bij op. En de tijden gelden alleen voor de weg, niet voor de wadroute.

Halverwege de causeway staat een vluchtpost op palen, een houten hut waar je in kunt als het water je heeft ingehaald. Eilandbewoners hebben er een minder vriendelijke naam voor. Hij wordt elk jaar gebruikt, en de berging van de auto die eronder staat betaal je zelf.

De priorij en het kasteel

Lindisfarne Priory is de reden dat het eiland Holy Island heet. De Ierse monnik Aidan stichtte hier in 635 een klooster dat uitgroeide tot het christelijke centrum van Noord-Engeland. In 793 plunderden Vikingen het, een van de vroegst opgetekende Vikingaanvallen in Engeland. Wat je nu ziet zijn ruïnes van de latere Normandische kerk, uit de elfde en twaalfde eeuw, met een beroemde overgebleven diagonale ribboog.

Lindisfarne Castle staat een kilometer verderop op een basaltrots. Het is een zestiende-eeuws fort dat architect Edwin Lutyens in 1903 verbouwde tot landhuis voor Edward Hudson, de oprichter van Country Life. Het National Trust beheert het nu. Vanaf het dorp loop je er in een kwartier heen.

Bij de haven staan omgekeerde houten vissersboten die als schuur dienen. Ze zijn het meest gefotografeerde object van het eiland en staan er al decennia.

Over het wad: de Pilgrims’ Way

De oude pelgrimsroute loopt vijf kilometer over het wad, gemarkeerd met houten palen. Pelgrims liepen hem blootsvoets en veel wandelaars doen dat nog, want de bodem is zacht en modderig.

Neem de waarschuwing serieus: de gepubliceerde oversteektijden gelden hier niet voor. De raad adviseert alleen bij daglicht te lopen, mee te gaan met iemand die het gebied kent, nooit te vertrekken bij opkomend tij, en de oversteek af te ronden vóór het midden van de veilige periode. Reken op anderhalf tot twee uur lopen.

Vogels en zeehonden

Het eiland is onderdeel van het Lindisfarne National Nature Reserve, met kwelders, wadplaten en duinen. In de winter komen hier ongeveer 5.000 rotganzen uit Spitsbergen overwinteren. Lindisfarne is hun enige vaste overwinterplek in het Verenigd Koninkrijk, en het gaat om ongeveer de helft van de wereldpopulatie van die ondersoort.

Grijze zeehonden liggen het hele jaar op de zandbanken, het makkelijkst te zien vanaf de oostkant van het eiland. Een verrekijker is hier geen overbodige luxe.

Wanneer je gaat

Het venster bepaalt je dag, niet het seizoen. Kom zo vroeg mogelijk nadat de weg opengaat, want dan zijn de dagjesmensen er nog niet. Juli en augustus zijn druk en het parkeerterrein loopt vol.

Wie het eiland zonder bezoekers wil zien, blijft slapen. Zodra het water sluit is het weer van de tweehonderd bewoners. Er zijn een paar B&B’s en een gastenverblijf, en die zitten in het hoogseizoen ruim van tevoren vol.

Combineer het bezoek met de andere kastelen van Northumberland: Bamburgh ligt een halfuur naar het zuiden en is bij eb vanaf het strand te zien liggen.