Kraanwater in Engeland

Kraanwater in Engeland is overal veilig om te drinken. In elk hotel, elke B&B, elk vakantiehuis en elke pub. Je hoeft geen flessenwater mee te nemen en ook onderweg niet te kopen. Wat wel opvalt is de smaak, vooral in Londen, en dat komt door de bodem waar het water doorheen is gelopen.

Hoe veilig is het precies

Drinkwater in Engeland valt onder de Water Supply (Water Quality) Regulations 2016 en wordt gecontroleerd door de Drinking Water Inspectorate, een toezichthouder die los staat van de waterbedrijven. Die publiceert elk jaar hoeveel van de duizenden monsters aan de norm voldeden. Over 2024 was dat 99,97%: 99,98% op microbiologie, 99,95% op chemie en 100% op bestrijdingsmiddelen.

Sinds Brexit gelden er geen Europese drinkwaternormen meer in Engeland, maar Britse. In de praktijk liggen die op hetzelfde niveau, en de meetreeks laat geen verslechtering zien.

Er is geen gebied in Engeland waar je het kraanwater moet laten staan.

Waarom het in Londen anders smaakt

Regenwater is van zichzelf zacht. Loopt het door krijt of kalksteen, dan lost er calcium en magnesium in op en wordt het hard. Zuidoost-Engeland ligt op krijt, en Thames Water haalt 65% uit rivieren en 35% uit ondergrondse reservoirs die allebei door dat krijt gaan. Het resultaat is water dat in de hele regio hard is.

Vanaf ongeveer 200 milligram calciumcarbonaat per liter gaat kalk aanslaan. In Londen zit je daar ruim boven, dus zie je witte aanslag in de waterkoker en strepen op glazen. Dat zegt niets over de kwaliteit. Het valt alleen op als je uit Nederland komt, waar het water rond 143 milligram per liter zit, ofwel 8 Duitse hardheidsgraden.

Wil je de smaak temperen: koel het water in de koelkast, of schenk het in en laat het even staan. Koud water smaakt milder dan water op kamertemperatuur. Een filterkan werkt ook, maar is voor een reis van een week overbodig.

Gratis kraanwater vragen in een pub

Sinds april 2010 geldt in Engeland en Wales een verplichte vergunningsvoorwaarde: wie alcohol schenkt, moet op verzoek gratis tapwater aan gasten geven, voor zover dat redelijkerwijs beschikbaar is. Dat staat in de Licensing Act 2003 (Mandatory Licensing Conditions) Order 2010 en geldt voor elke pub, bar en elk restaurant met een drankvergunning.

Je hoeft er dus niets bij te bestellen. Vraag om “a glass of tap water” en je krijgt het. Voor het glas zelf, voor gefilterd water of voor de bediening mag een zaak wel iets rekenen, maar voor het water niet.

In een café zonder drankvergunning, een winkel of een museum geldt de regel niet. Daar is het een gunst en geen recht.

In je hotel, B&B of vakantiehuis

De koude kraan is altijd drinkwater. Dat geldt net zo goed voor een klein B&B op het platteland als voor een hotel in Londen.

Voor de warme kraan ligt het anders. In oudere Britse panden loopt warm water soms via een opslagtank op zolder, en dat water is niet bedoeld om te drinken. Nieuwbouw en gerenoveerde panden hebben dat niet meer, maar je ziet het van buiten niet. Drink daarom van de koude kraan, en laat hem in een oud pand tien seconden lopen voor je een fles vult.

Je fles bijvullen onderweg

Neem een herbruikbare fles mee, dan hoef je onderweg niets te kopen. Vulpunten zijn er in de meeste Engelse steden: bij cafés, bibliotheken en winkels die meedoen, en bij openbare fonteinen in parken en stations. De gratis app Refill Return laat zien waar ze staan. De app heette eerder Refill, dus zoek op de nieuwe naam.

Rijd je daarna door naar het Lake District, dan merk je het verschil meteen. Het water komt daar uit reservoirs in de heuvels, zit rond 40 tot 80 milligram kalk per liter en laat geen aanslag achter. Voor thee scheelt dat merkbaar.