Rondreis door het Lake District
Vier dagen is genoeg voor de kern. Het lastigste onderdeel is niet de route maar de parkeerplaats, en die vul je 's ochtends of je vult hem niet.
- 4 dagen twee standplaatsen, zuid en noord
- 16 meren, waarvan er één lake heet
- 978 m Scafell Pike, hoogste van Engeland
- £35 een dag onbeperkt varen op Windermere
Op deze pagina
Hoeveel dagen heb je nodig?
Vier. Twee dagen in het zuiden rond Windermere en Ambleside, twee in het noorden rond Keswick, met de bergpassen als je durft en de tijd hebt. Minder dan drie dagen wordt jagen, want de afstanden lijken klein op de kaart en zijn dat op de weg niet. Onderschat vooral het parkeren niet: de bekende plekken zitten op een mooie dag voor de middag vol, en op een deel van de parkeerplaatsen werkt de betaalapp niet omdat er geen bereik is. Neem munten mee.
Gecontroleerd op 10 september 2026 bij lakedistrict.gov.uk, windermere-lakecruises.co.uk, sustrans.org.uk, stagecoachbus.com
Geschreven door Bram, die Engeland in september 2026 bezocht. Hoe wij werken
Het Lake District is klein op de kaart en groot op de weg. Zestien meren, de hoogste bergen van Engeland en de smalste wegen van het land liggen er dicht op elkaar, en dat maakt de planning lastiger dan de afstanden doen vermoeden.
De route in vier dagen
De praktische indeling is twee standplaatsen: eerst het zuiden rond Windermere, daarna het noorden rond Keswick. Je hoeft dan maar één keer te verkassen, en je rijdt niet elke avond dezelfde weg terug.
Waarom dat scheelt: de A591 tussen Windermere en Keswick is de enige echte doorgaande weg door het midden, en die is in het hoogseizoen druk. Alles wat je heen en terug over die weg doet, gaat van je wandeltijd af.
De volgorde van de dagen mag je omgooien naar het weer. Alleen het stuk over de passen staat vast op een droge dag, want anders gaat het niet door.
Vier dagen, twee standplaatsen
Twee nachten in het zuiden en twee in het noorden scheelt het meeste heen en weer rijden. Dit is de indeling die op de kortste rijtijden uitkomt.
| Dag | Standplaats | Wat je die dag doet |
|---|---|---|
| 1 | Windermere of Bowness | Aankomst, de boot over het meer, Orrest Head voor het uitzicht |
| 2 | Windermere of Bowness | Ambleside, Grasmere en Tarn Hows, of Coniston Water |
| 3 | Keswick | Over de passen naar het noorden, of via Grasmere als het weer tegenzit |
| 4 | Keswick | Derwentwater, Castlerigg en Catbells of het spoorwegpad naar Threlkeld |
Reken de passen als een dagdeel, niet als een verplaatsingWrynose en Hardknott brengen je van Ambleside naar Eskdale, maar niet sneller dan de gewone weg en niet zonder stoppen. Zet ze op de ochtend van een droge dag en plan er verder niets omheen.
Bij slecht weer draai je de dag omDe passen zijn bij regen en mist geen optie. De route via Grasmere en de A591 naar Keswick is dan de gewone weg, en die is bij elk weer te rijden.
Parkeren is het echte probleem
Niet de route, niet het weer, maar de parkeerplaats bepaalt hoe je dag verloopt. De terreinen bij de bekende startpunten zijn klein, en op een mooie dag zitten ze rond het middaguur vol. Wie om negen uur begint, heeft daar geen last van.
Er is nog een reden om vroeg te gaan. Het nationale park meldt zelf dat kaartbetaling op sommige parkeerplaatsen niet werkt, omdat er geen internetverbinding is, en adviseert munten mee te nemen. Bij een deel van de terreinen kun je via de RingGo-app betalen, maar ook die heeft bereik nodig, en juist in de valleien valt het mobiele netwerk regelmatig weg.
De terreinen hebben bovendien verschillende eigenaren: het nationale park, de National Trust, gemeenten en particulieren rekenen elk hun eigen tarief. Een jaarvergunning van het park dekt dus niet alles.
Zonder auto door het Lake District
Dit deel is beter geregeld dan de meeste bezoekers denken, en voor het zuiden is het zelfs de prettigste manier. Windermere heeft een eigen treinstation aan een zijtak van de hoofdlijn tussen Londen en Glasgow, met overstap in Oxenholme.
Vanaf dat station rijdt lijn 599 met open dak elke twintig minuten in het zomerseizoen langs Bowness, Ambleside en Grasmere. Lijn 555 rijdt het hele jaar en gaat door tot Keswick, dus ook het noorden is bereikbaar.
De boten op Windermere zijn geen rondvaart maar vervoer: ze verbinden Bowness, Ambleside, Lakeside en het bezoekerscentrum Brockhole met elkaar, en op een drukke dag ben je met de boot eerder dan met de auto.
Wat er rijdt en vaart
Het zuiden van het Lake District is met openbaar vervoer goed te doen. Windermere heeft een eigen station, en van daaruit sluit alles op elkaar aan.
| Verbinding | Traject | Waarvoor |
|---|---|---|
| Trein | Oxenholme naar Windermere | De aansluiting vanaf de hoofdlijn Londen naar Glasgow |
| Bus 555 | Lancaster, Kendal, Windermere, Ambleside, Grasmere, Keswick | De ruggengraat van het gebied, ook naar het noorden |
| Bus 599, open dak | Bowness, Windermere, Ambleside, Grasmere | Elke twintig minuten in het zomerseizoen |
| Boot | Bowness, Ambleside, Lakeside en Brockhole | Sneller dan de weg, en het uitzicht is beter |
Een dagkaart voor het waterDe Freedom of the Lake kost vanaf £35 en geeft je vierentwintig uur onbeperkt varen op Windermere. Losse tochten beginnen bij £14,80 voor drie kwartier rond de eilanden en £19,20 tussen Bowness en Ambleside.
Wandelen in één richtingDe combinatie boot heen en bus terug maakt lineaire wandelingen mogelijk, wat met één auto niet lukt. Dat is de reden dat veel wandelaars hier juist geen auto gebruiken.
Fietsen in het Lake District
Fietsen kan hier goed, maar niet overal. De doorgaande wegen zijn smal, hebben geen berm en zijn in het seizoen druk met auto’s die net zo min ruimte hebben. De bergpassen zijn alleen voor wie daarvoor komt.
Het aangenaamste stuk voor gewone fietsers is het oude spoortracé tussen Keswick en Threlkeld: 5 km enkele reis, autovrij, vlak en met een verharde ondergrond. Het pad werd in 2015 door storm Desmond weggeslagen en is in december 2020 heropend met twee nieuwe bruggen over de rivier de Greta.
Wie liever van de weg af gaat, vindt in Grizedale Forest en bij Whinlatter aangelegde mountainbikeroutes met eigen parkeerplaatsen en verhuur ter plaatse. Dat is ook het antwoord bij regen, want daar ligt de ondergrond vast.
Wandelen op elk niveau
De bekende drie zijn Tarn Hows voor een makkelijke ronde, Catbells boven Derwentwater voor een halve dag met uitzicht, en Scafell Pike als je de hoogste berg van Engeland wilt doen: 978 meter, en vier tot zeven uur heen en terug.
Daarnaast houdt het nationale park een lijst bij van vijftig routes zonder hekken of overstapjes, onder de naam Miles Without Stiles. Ze zijn ingedeeld in vier categorieën, van geschikt voor iedereen tot uitdagend, en de eerste categorie is te doen met een rolstoel of een kinderwagen.
Neem voor elke wandeling regenkleding mee, ook als het droog begint. Het gebied ligt aan de westkant van Engeland en vangt daar het weer van de Atlantische Oceaan.
De bergpassen
Wrynose en Hardknott liggen achter elkaar tussen Ambleside en Eskdale, en samen vormen ze de steilste doorgaande route van Engeland. Het is single track met uitwijkplaatsen, haarspeldbochten en stukken van 33 procent.
Ze zijn de moeite als je van rijden houdt en het droog is. Ze zijn een slecht idee met een caravan, met een camper, bij mist of als je die week voor het eerst links rijdt. Wat de weg precies van je vraagt en waar het misgaat staat in de gids over Hardknott Pass.
Rijd je hier voor het eerst, lees dan ook hoe linksrijden in Engeland werkt op smalle wegen met uitwijkplaatsen. Dat is een andere manier van rijden dan op de snelweg.
Wanneer je gaat
Mei, juni en september zijn de beste maanden: lange dagen, minder verkeer en meer kans op droog weer dan in het voorjaar. Juli en augustus zijn het drukst, en dan verschuift het hele probleem naar de parkeerplaats.
In oktober en november wordt het stil en nat, maar de dorpen blijven open en de meren zijn op een heldere dag op hun mooist. In de winter zijn de passen regelmatig dicht door ijs en is een deel van de boten uit de vaart.
Zoek je meer dan de kern, dan liggen Grasmere, Coniston en Kendal op de route en hebben ze alle drie hun eigen aanleiding voor een stop.
Veelgestelde vragen over een rondreis door het Lake District
- Hoeveel dagen heb je nodig voor het Lake District?
- Vier dagen dekt het zuiden en het noorden met genoeg tijd om te wandelen. Met drie dagen laat je iets liggen, met een week kun je ook de westkant en de rustiger valleien doen.
- Kun je het Lake District zonder auto doen?
- Het zuiden zeker. Windermere heeft een treinstation, lijn 599 rijdt in het zomerseizoen elke twintig minuten naar Ambleside en Grasmere, lijn 555 gaat door naar Keswick, en de boten verbinden de plaatsen langs het meer. Alleen de afgelegen valleien en de passen vragen een auto.
- Wat kost parkeren in het Lake District?
- Dat verschilt per terrein en per eigenaar. Belangrijker is hoe je betaalt: op sommige parkeerplaatsen werkt kaartbetaling niet omdat er geen internetverbinding is, en het nationale park adviseert daarom munten mee te nemen. Bij een aantal terreinen kun je via de RingGo-app betalen.
- Wat is de beste tijd om te gaan?
- Mei, juni en september. Dan zijn de dagen lang en de wegen minder vol dan in de zomervakantie. Juli en augustus zijn het drukst, en dan is het parkeren op de bekende plekken voor tien uur al lastig.
- Kun je fietsen in het Lake District?
- Ja, maar kies je route. De hoofdwegen zijn smal en druk en de passen zijn zwaar. Het spoorwegpad tussen Keswick en Threlkeld is 5 km enkele reis, autovrij en vlak, en rond Grizedale Forest en Whinlatter liggen aangelegde mountainbikeroutes.
- Hoe hoog is Scafell Pike?
- 978 meter, de hoogste berg van Engeland. De klim duurt afhankelijk van de route vier tot zeven uur heen en terug en is geen wandeling voor slecht weer of gewone schoenen.
- Zijn er wandelingen voor een kinderwagen of rolstoel?
- Ja. Het nationale park heeft vijftig routes onder de naam Miles Without Stiles, ingedeeld van geschikt voor iedereen tot uitdagend. De categorie voor iedereen is berijdbaar met een rolstoel of kinderwagen.
- Waarom heet maar één meer een lake?
- Van de zestien meren draagt alleen Bassenthwaite Lake het woord lake in zijn naam. De rest heet water of mere, naar de Oudnoorse en Angelsaksische woorden die de kolonisten hier achterlieten. Het is een kwestie van naamgeving, niet van omvang.